วิธีบริหารธุรกิจด้วยการพูดคุย

เราเฝ้าดูวิธีที่ผู้คนใช้งาน Aquarius ในเซสชันแรกของพวกเขา และสิ่งเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นแทบจะทุกครั้ง มีคนลงชื่อเข้าใช้และใช้เวลาห้าหรือสิบนาทีในการเลื่อนดู เปิดโฟลเดอร์ และตามหาปุ่มที่ใช้ทำงานนั้น จากนั้นพวกเขาก็พิมพ์ประโยคเดียวลงในแชท ได้สิ่งที่ต้องการ แล้วก็เลิกตามหา

เวลาห้าหรือสิบนาทีนั้นเป็นความผิดของเรา ไม่ใช่ของพวกเขา ดังนั้นนี่คือส่วนที่ไม่มีใครบอกคุณตอนเริ่มต้น

อย่างแรก มีชื่อสามชื่อ เพราะมันมักจะถูกใช้สลับกันทั้งที่ไม่ควรเป็นแบบนั้น Aquarius คือแพลตฟอร์มที่งานของคุณอาศัยอยู่ Aqua คือคนที่คุณคุยด้วย ไม่ว่าจะด้วยเสียงหรือการพิมพ์ Knowledge Map คือที่ที่ทุกอย่างที่เธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจของคุณถูกจัดวางไว้ให้ดู ส่วนที่เหลือของบทความนี้จะเกี่ยวกับชื่อที่อยู่ตรงกลาง

เอ่ยปากขอสิ่งนั้นแทนที่จะไปตามหาเอง

Sean (ไม่ใช่ชื่อจริง) เปิดบริษัทที่ปรึกษาที่มีห้าโปรเจกต์ในสองทวีป ทุกรายงานที่เขาสั่งทำจะถูกเก็บไว้ในโฟลเดอร์โปรเจกต์ที่ถูกต้อง ซึ่งมันก็มีประโยชน์อย่างที่ฟังดูนั่นแหละในตอนเก้าโมงเช้าที่คุณจำไม่ได้ว่าคุณตั้งชื่อมันว่าอะไร

เขากดปุ่มโทรและพูดออกมาดังๆ ว่า:

เฮ้ Aqua ช่วยดึงรายงานที่คุณเขียนเมื่อวานเกี่ยวกับการจ้างนักวางกลยุทธ์โฆษณา Facebook สำหรับโปรเจกต์เอกวาดอร์ขึ้นมาให้หน่อยได้ไหม?

มันปรากฏขึ้นในแชท เขาไม่ต้องจำชื่อไฟล์ โฟลเดอร์ หรือจำว่ามันอยู่ในโปรเจกต์ไหนจากทั้งห้าโปรเจกต์ เขาจำได้แค่ว่ามัน เกี่ยวกับ อะไร ซึ่งนั่นก็เป็นส่วนเดียวที่ทุกคนจำได้จริงๆ

แล้วทำต่อไปจากตรงนั้น

รายงานนั้นแนะนำผู้ให้บริการรายหนึ่ง ปกติแล้วนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเปิดแท็บใหม่ แต่เขาทำแบบนี้แทน:

รายงานของคุณพูดถึงเอเจนซี่การตลาดที่ชื่อ Ladder ช่วยค้นหารีวิวและ กรณีศึกษาของพวกเขา แล้วสร้างสเปรดชีตเพื่อติดตามผลลัพธ์เทียบกับ ตัวเลือกอื่นๆ ให้ที

สเปรดชีตนั้นถูกเก็บไว้ในโฟลเดอร์โปรเจกต์เดียวกัน ดังนั้นมันจะอยู่ที่นั่นในภายหลัง ไม่ว่าเขาจะคลิกกลับไปหามันหรือเอ่ยปากขอมันด้วยชื่อก็ตาม

การแก้ไขก็ทำงานในลักษณะเดียวกัน Sean อ่านรายงาน ตัดสินใจว่าเขาประเมินไว้ต่ำเกินไป และพูดว่า:

เอารายงานโฆษณา Facebook นั้นมาแล้วเพิ่มงบประมาณจาก $100 เป็น $200 จากนั้น ก็อัปเดตมันด้วย

ไม่ต้องเปิดเอกสาร ไม่ต้องเลื่อนหาตัวเลข ไม่ต้องเอ็กซ์พอร์ตใหม่

เวอร์ชันของสิ่งนี้ที่เกิดขึ้นตอนที่คุณไม่ได้นั่งโต๊ะ

Cathy เปิดร้านขายเสื้อผ้าแฮนด์เมดที่ขายอุปกรณ์ถักนิตติ้งด้วย Aquarius ของเธอเชื่อมต่อกับ Clover และ Shopify ดังนั้นมันจึงสามารถค้นหา SKU เปลี่ยนราคา เช็คสต็อก และรวบรวมแบบฟอร์มการสั่งซื้อได้ เธออยู่หน้าร้านทั้งวัน ซึ่งหมายความว่าเธอแทบจะไม่ได้อยู่ใกล้คอมพิวเตอร์ที่ใช้ทำเรื่องพวกนั้นเลย

ลูกค้าถามว่าสินค้าที่หมดไปแล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ Cathy หยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา:

เฮ้ Aqua เราส่งคำสั่งซื้อไหมพรมสีแดงเพิ่มไปเมื่อไหร่ และปกติแล้วต้องรอของจาก ซัพพลายเออร์นานแค่ไหน?

ลูกค้าได้รับคำตอบในขณะที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น นั่นคือฟีเจอร์ทั้งหมด ไม่ต้องเดินไปที่หลังร้าน ไม่ต้องบอกว่า “ขอเช็คดูก่อนแล้วจะมาบอกนะ”

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อมันทำบางอย่างผิดพลาด

มันจะเกิดขึ้นบ้างในบางครั้ง ขอบเขตนั้นเหมือนกับที่ควบคุมทุกอย่างที่ Aqua ทำ: เธออ่าน ร่าง และค้นคว้าด้วยตัวเอง และจะไม่มีอะไรส่งไปถึงมนุษย์คนอื่นจนกว่าคุณจะได้เห็นมันก่อน

เมื่อไหร่ควรพูด และเมื่อไหร่ควรคลิก

การพูดไม่ได้ดีไปกว่าการมองดู มันดีกว่าในบางเรื่องและแย่กว่าในเรื่องอื่นๆ และการแบ่งแยกนี้ก็ค่อนข้างชัดเจน

การพูดจะชนะเมื่อคุณรู้แล้วว่าคุณต้องการอะไร และต้นทุนทั้งหมดอยู่ที่การนำทางไปหามัน รายงานของ Sean ระยะเวลารอสินค้าจากซัพพลายเออร์ของ Cathy ตัวเลขงบประมาณที่คุณต้องการเปลี่ยนจากเลขหนึ่งไปเป็นอีกเลขหนึ่ง ประโยคนั้นอยู่ในหัวของคุณแล้ว ดังนั้นการพูดมันออกมาจึงเป็นระยะทางที่สั้นที่สุดระหว่างประโยคนั้นกับผลลัพธ์

การมองดูจะชนะเมื่อคุณยังไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร การเปรียบเทียบตัวเลือกในสเปรดชีตของ Sean การสแกนสต็อกเพื่อดูว่าอะไรกำลังจะหมด การอ่าน Knowledge Map เพื่อดูว่า Aqua เข้าใจอะไรเกี่ยวกับธุรกิจบ้าง การตัดสินใจต้องการสิ่งต่างๆ มาวางเทียบกัน และการตอบกลับในแชทก็เป็นที่ที่ไม่เหมาะนักสำหรับเรื่องนั้น

คำสั่งไม่ใช่ส่วนที่ยาก และไม่มีรายการคำสั่งให้ต้องเรียนรู้ ทั้ง Sean และ Cathy ไม่เคยถูกสอนเรื่องนี้ ส่วนที่ยากคือปฏิกิริยาตอบสนองที่เราเฝ้าดูในช่วงสิบนาทีแรก: การไปตามหาปุ่มก่อนที่จะบอกสิ่งที่คุณต้องการ

---

Aquarius อยู่ในช่วงไพรเวทเบต้า หากคุณต้องการทดลองใช้ โปรดขอสิทธิ์เข้าถึงด้านล่าง